poptrashproductionsADATP-2642

A Day at the Park

Dit lopende festivalseizoen bezoekt Poptrash Productions een aantal festivals. We snuiven de sfeer, geven oren en ogen de kost en proeven het etensaanbod. Het eerste festival waar we aanwipten was A Day At The Park, dat alweer voor de zevende keer plaatsvond. Waar werden we vrolijk van en waar genoten we minder van? Je leest het in deze terugkerende rubriek.

 

A Day at the park

poptrashproductionsADATP-2626poptrashproductionsADATP-2642

 

 

We gaan naar binnen
De aankomst per auto verliep soepel. Misschien omdat we ‘pas’ 3 uur na opening arriveerden, maar toch ook omdat het logistiek goed geregeld was. Veel bezoekers bleken hun parkeerticket al online aangeschaft te hebben, waardoor de doorloop op het parkeerterrein soepel verliep.
Na een wandeling van een paar minuten door een mooi stukje bos meldden we ons bij de gasten-ingang. Ook hier bleek alles op rolletjes te lopen en een paar minuten later stonden we op een rijkelijk versierd en goed gevuld veld.
Misschien iets te goed gevuld, want wat naast de uitbundige versiering gelijk opviel was de immense drukte. De laatste keer dat ik op deze plek in het Amsterdams Bos ronddanste was bij Dekmantel Festival en Dekmantel gunde de bezoekers heel wat meer ruimte.

 

 

poptrashproductionsADATP-2740poptrashproductionsADATP-2689

 

 

Sfeer
De programmering was allover the place, van Opposites tot Kalkbrenner, en zelfs zonder de line-up te checken, merkte je het gelijk aan de bezoekers: van oude loods-ravers (in neon-tenue) tot festival-maagden. Een hele vreemde mix van mensen. Dit kun je ook van een positieve kant bekeken; werkelijk elke laag uit de samenleving werd vertegenwoordigd. Maar toch kwam dit de sfeer niet ten goed; ik heb zelden een festival-publiek meegemaakt dat zo ‘op zichzelf’ was. Staat tegenover dat deze extremen nergens botsten, het was gemoedelijk, ook omdat het weer enorm goed meewerkte.

 

 

poptrashproductionsADATP-2653poptrashproductionsADATP-2646

 

 

Muziek
Zoals al opgemerkt was de line-up allover the place. Het leek daardoor wat rommelig, maar het betekende ook dat je met je volledige vriendengroep kon gaan: er was immer voor eenieder wat wils. Natuurlijk zou je af en toe moeten opsplitsen, maar iedereen kon in ieder geval een goeie dag hebben. Over opsplitsen gesproken: je liep dan wel het risico elkaar voor de rest van de dag kwijt te raken, want door de drukte faalde het 3G-netwerk volledig, en het 2G-netwerk (SMS) ook het grootste deel van de tijd. Maar goed, elke (wijze) festival-ganger regelt een meeting-point, dus dat falende netwerk hoefde heus geen dealbreaker te zijn.
We zijn werkelijk elke stage afgelopen, want overal viel genoeg te beleven. Dingen die er enorm uitsprongen waren Arjuna Schiks, EinMusik en Dimitri op de ‘Under the Radar’-stage (die laatste vierde z’n derde decennium in ‘het vak’), The Magician op de mainstage (Open Air) en Detroit Swindle en Moodymann op het ‘Welcome 2 daKlub’ stage.
‘Under the Radar’ was sowieso de fijnste stage: Weggestopt in het bos (ik sprak later mensen die nieteens wisten dat dat podium er was), kleinschalig en alleen maar volk dat puur voor de muziek kwam en tracks herkende en joelde wanneer de DJ iets moois deed. Arjuna Schiks kwam, zag en overwon. Deze Hollander leek de ondankbare taak van opwarmer op zich te moeten nemen, maar deed het zo goed, dat EinMusik en Dimitri nog flink aan de bak moesten om zij set te evenaren.
Dimitris jubileum werd schitterend gevierd. Hij stond geconcentreerd te draaien terwijl zijn vrienden en familie zich achter z’n rug verzamelden en verrasten met ballonnen, confetti en een groot feest.
Op de ‘Open Air’ stage bleek The Magician een echte magiër die de uiteenlopendste verremixte hits aan elkaar reeg waardoor het voor iedereen of herkenbaar, maar vooral dansbaar werd. Zelden zo’n uiteenlopend publiek zo collectief los zien gaan. De enige stoorfactor was eigenlijk de obligate MC, die meende mee toe moeten rappen.
Detroit Swindle doet ‘het’ tegenwoordig live. En hoewel de tent niet afgeladen was, gingen de mensen die er wél waren lekker los. Het is duidelijk dat de jongens hun draai nog moeten vinden met die nieuwe live-ding, maar dat het potentie heeft staat voorop. Alleen maar lachende gezichten, ook wanneer het overmixen weleens half in het honderd liep.

Erna was het de beurt aan Moodymann. Deze beste man is een levende legende, en hij blijft dat keer op keer bewijzen. Z’n soulvolle, groovy set (trademark) werkte natuurlijk ook nu weer. Hij is niet iemand die nog meent te moeten promoten; dit jaar releaste ‘ie weer een album, en waar menig DJ dan half zijn/haar album denkt te moeten draaien, deed Moodymann gewoon waar ‘ie zin in had. Welgeteld 3 tracks van zijn nieuwe album kwamen er voorbij, de rest waren oude hits en tracks van anderen. En nog immer verwondert ‘ie mensen (die ‘em voor ‘t eerst zien) met het feit dat ‘ie t liefst draait met z’n iPhone-earbuds. Absolute held die weigert teleur te stellen.
Erna door naar Kalkbrenner op de mainstage. Een oudgediende waar minstens de helft van het publiek op afgekomen leek te zijn (oordelend aan leeftijd). Hij leek er niet zoveel zin in te hebben. Een hele plichtmatige set, natuurlijk met z’n hit ‘Sky & Sand’, maar het publiek bleek al genoegen te nemen met die ene hit.

 

 

poptrashproductionsADATP-2701poptrashproductionsADATP-2971

 

 

Randzaken
Wat een beetje tegenviel was dat er bij de toiletten om een munt gevraagd werd. Door het beperkte aantal wildplassers kan ik eigenlijk alleen concluderen dat A Day At The Park een net publiek had weten te verzamelen, want op Pinkpop had elke man ‘em er tegen aan random hek uitgehangen. Een munt kostte 2 euro 70, dus je moest je rot pissen om dat bedrag er voor je gevoel uit te halen. Neem dat bedrag gewoon op in je ticketprijs, dit kwam wat triest over. Ik moet wel de kantmerking plaatsen dat ik van de dames hoorde dat de toiletten er brandschoon bijlagen en er te allen tijde papier hing. Geen onbelangrijke details.

A Day At The Park verdient een hele grote + op het gebied van eten. Ik waande me op de eerste edities van Lowlands, waar elke ondernemer met een goede hap terechtkon. Tortilla’s, biologische patat (met stukjes schil!), pizza, bioburgers, je kon ‘t zo gek niet bedenken of het was er. Dikke kudo’s voor dat.

 

 

poptrashproductionsADATP-3010poptrashproductionsADATP-3057

 

 

Conclusie
Wil je met AL je vrienden een leuke dag beleven? Kun je tegen drukte? Dan zullen jullie een geweldige dag hebben bij A Day At The Park. Jullie zullen allemaal minstens 2 acts treffen die jullie per sé willen zien, en honger zullen jullie niet hebben. En ook zullen jullie geen drama aangaande randzaken meemaken, alles was namelijk tiptop geregeld.

Voor alle fotos zie : Poptrashproductions facebook

Text by:Jeroen Er
Foto’s by:Peter Eversteijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>